Rozdział 1

21 Marca

Wiele wydarzyło się przez te dwa miesiące. W ferie zmarł mój tata, to był wielki ból, który nadal odczuwam. Po tym fakcie postanowiłam założyć ten pamiętnik, aby zapisywać w nim wszystko i za kilka lat wspomnieć te wszystkie wydarzenia.

Może kiedyś przestanę płakać. Może, co jakiś czas będę Tatę wspominała dobrze, bez jakichkolwiek łez.

Odsuwam smutki na bok. Dzisiaj dzień otwarty. W następnym roku otwierają nową klasę w naszym liceum. Miał być to profil z językiem Hiszpańskim. Uczniowie mieli mieć 6 godzin lekcyjnych w tygodniu. Już zaczynam zazdrościć tym, którzy przyjdą do tej klasy. Uwielbiam język Hiszpański, bardzo łatwo mi się uczy tego przedmiotu, ale czasu nie cofnę. Jestem w klasie lingwistycznej i mam tylko dwie godziny tego wspaniałego języka, natomiast Angielski mam z najgorszą, wredną nauczycielką świata. Opowiem kiedyś indziej o niej, a teraz lecę do szkoły, bo moja przyjaciółka, Anne, mnie zabije, jak się spóźnię.

Zamknęłam zeszyt oprawiony w czarną okładkę z naklejką w kształcie czerwonej, elektrycznej gitary i schowałam przedmiot w szafce nocnej, która stała obok mego łóżka. Przekręciłam w szufladzie kluczyk i ukryłam go w szkatułce.

Chwyciłam plecak i zeszłam na dół do kuchni. Oczywiście mojej mamy już nie było. Zostawiła tylko kartkę, że wróci później. Nalałam sobie sok, szybko wypiłam napój, a potem założyłam turkusowe trampki i wyszłam z domu.

                                                         

-Spóźniałaś się, Nicol!- oburzyła się Anne, kiedy weszłam do sali.

-Przepraszam, kochana, ale autobus mi uciekł. W końcu pięć minut się spóźniłam.

-Dobrze, odpuszczam ci, ale teraz chodź mi tu pomóż rozstawiać i powiesić dekoracje.

Kiwnęłam głową. Przyjaciółka podała pudełko z pinezkami i podeszła do tablicy z wielkim rysunkiem czarnego byka. Stanęłam obok niej i podawałam szpilki, a drugą ręką przytrzymywałam obraz, aby się nie spadł, póki nie zostanie przypięty.

Po przyczepieniu zwierzęcia oraz kilku flag i wstążek rozstawiłyśmy nachosy z sosami.

Do sali weszła nasza wychowawczyni. Przechadzała się po klasie, aby zobaczyć czy wszystko jest w idealnym stanie. Z Anne stałyśmy jak wryte.

-Bardzo pięknie to urządziłyście.- oznajmiła po długiej chwili. Odetchnęłam z ulgą. Nauczycielka wyszła, a po chwili wróciła z gimnazjalistami, którzy chcieli po wakacjach chodzić do tej szkoły. Miałyśmy wtedy opowiadać im jak to jest w naszym liceum. Moim zdaniem to było najgorsza część tego spotkania…

 ---------------------------------

Heej. Nowy blog oraz pierwszy rozdział przeżyć Nicol. Byłam przeciwna zakładać bloga z opowiadaniem, ale raz się żyję, więc ryzykuje. Po prawej stronie macie polecane przeze mnie blogi. Mam nadzieję, że również i tam zajrzycie. Mile widziane komentarze :)